:O شنبه است و ستون ثابتم... روزنامه را ورق می‌زنم. صفحه جوان. جوانشهر. چی؟! این چیه؟! افتضاحه... عصبانی می‌شوم. اس‌ام‌اس را سند توآل می‌کنم:«کاش به جای هفته پیش، این هفته اسمم را بالای جوانشهر نمی‌زدید!... حذف مقدمیه بحث و یک ستون کامل! این چه افتضاحیه؟! متاسفم:(» رئیس پاسخ می‌دهد:«حرف مفت ممنوع»!! برای خودم متاسف می‌شوم...
:O  سه‌شنبه است. از دانشگاه می‌رسم. مادربزرگ روزنامه را می‌دهد و می‌گوید:«چرا مطلبت چاپ نشده؟!» ورق می‌زنم. صفحه جوان. پس کو؟! شوکه می‌شوم. مطلبی که این همه برایش زحمت کشیدم. چندین ساعت وقت صرفش کردم و دو تا کلاس «ساختمان داده» و «اندیشه2»ام را به خاطرش دودرنمودم، بدون هیچ توضیح و آگاهی قبلی، چاپ نشده. باکس‌ تیترها را درشت چاپ کرده، عکسها را بزرگ زده و در مطالب را تا آنجا که می‌شده «اینتر»زده و مطلب من را چاپ نکرده! به همین سادگی... هنوز در شوکم و عصبانیت و در حال انفجار. لبخند می‌زنم و وانمود می‌کنم که دارم به حرفهای مادربزرگ گوش می‌دهم... تمام شد... اس‌ام‌اس، سند توآل:« متاسفم. برای خودم متاسفم!» و تمام... به خودم می‌گویم این بار دیگر جدی جدی تمام است. نه! صبر می‌کنم تا آخر امسال. یک جوانشهر و یک مطلب دیگر هم مانده. این ها را می‌دهم و از سال دیگر تمام!...
:O چهارشنبه می‌شود. جلسه هفتگی گروه...فقط می‌روم که توجیهات «رئیس» را بشنوم. عصبانیم. به شدت... اعتراض می‌کنم. «رئیس» جوابهای قشنگی می‌دهد:«من هرجوری دلم بخواد این صفحه را چاپ می‌کنم.»، «عمداً اون مطلبتون را چاپ نکردم. به خاطر اس‌ام‌اس شنبه...از این به بعد هم ازتون مطلب می‌گیرم ولی تا زمانی که تشخیص می‌دم چاپ نمی‌کنم.»، « این آخرین باریه که با شما بحث می‌کنم. همین‌جا میخو می‌کوبم...» و...
می‌گویم:«هاها! نه! دیگه تمام شد. احتیاجی به میخ و این‌ها نیست!» برای همکاران آرزوی موفقیت می‌کنم. خداحافظی و تمام...
:)( ناراحت نیستم. حس بدی هم ندارم. برعکس حسی که زمان بسته‌شدن اکسیر(اولین و دومین بار!) داشتم. سبکم. فقط کمی عصبانیم. می‌رسم خانه. مامان از اینکه زود آمده‌ام تعجب می‌کند:«چی شد؟چه قدر زود تموم شد؟!» می‌گویم:«دیگه تموم تموم شد!»... مامان می‌گوید:« نباید این‌قدر زود میدون را خالی می‌کردی» می‌خندم:«خیلی هم زود نبود!!»...

پ.ن1: جناب آقای س.ف.ع! لطفاً یک بار دیگر از ته دل به آن کامنت مسخره‌ام در مورد تغییر و آب و سنگ که زیر آن پست معروفتان گذاشتم بخندید. حالا می‌فهمم که سنگ‌هایی هم هستند که اصلاً ارزش این تاثیر را ندارند...
پ.ن۲: با خودم می‌گویم:کاش این‌قدر خوش‌باور (بخوانید:احمق) نبودم! کاش اصلاً دوباره نرفته‌بودم!... بعد می‌گویم:نه! این هم تجربه‌ای بود بس گرانبها!... حالا هم حتماً دلم تنگ می‌شود. ولی زود یادم می‌رود. ما آدم‌ها ذاتاً فراموشکاریم و خاطرات بد، این فراموشکاری را تسریع می‌کنند...
پ.ن۳:کار مطبوعاتی‌ام تمام شد. حالا آزادم! منم و همین تریبون کوچک دوست‌داشتنی. این «سکوی فریادم». منم و دنیای روزنامه‌نگاری سایبر... شاید دوباره شروع کنم با سرویس، روزنامه یا مجله‌ای دیگر. شاید هم این شغل «عزیز» را برای همیشه کنار گذاشتم. نمی‌دانم!...