16 آذر روزیست که خیلی ها تبریک می شنوندوصد البته برای سال صفری ها این مبارک بادها خیلی شیرین است ! ...ولی کاش فقط یک نفر از خودش می پرسید که این تبریک ها به چه درد می خورند ،خیلی هامان هنوز" دانش آموز"یم ،فقط این وسط مدرسه مان کمی متفاوت شده !حتی می خواهم پارا فراتر بگذارم و با جرات بگویم که خیلی از اساتیدمان هم هنوز "دانش آموز"اند!! ...

 نشسته ای در کلاس و استاد از روی جزوه اش به تو درس می دهد وتو به دلیل کارهای زیادی که داری و وقت کم(؟!) ،نمی توانی جزوه رادر طول ترم بخوانی و مجبوری شب امتحان به هر جان کندنی که هست ،جزوه را قورت بدهی ،درست مثل کاری که در مدرسه انجام می دادی و این وقتی وحشتناک تر می شود که استاد "مشق شب" بدهد و هرجلسه حضور و غیاب کند ...

دوست دارم در این نوشته تمام حرفهایم را آن قدر بلند ،فریاد بزنم که همه بشنوند ،مسئولین محترم ،اساتیدو از همه مهمتر خودمان !همه باید تغییر کنیم .دلم می خواهد از کسی بپرسم که "ریاضی درس دادن "در دانشگاه ،آن هم برای دانشجوی ریاضی چه فایده دارد ؟برنامه نویسی درس دادن آن هم نه در سایت که روی تخته وکاغذ چه فایده دارد ؟...

در کلاس "فیزیک دو" هر جلسه یا باید تمرین هایی را که نوشته ایم تحویل بدهیم یا امتحان داریم وباید اعتراف کنم که از این کار استاد بسیار خوشحالم چرا که از درس "فیزیک یک" هیچ چیزی به یاد ندارم چون استاد هر جلسه از روی جزوه مسایلی می نوشت و درسی می داد و ماهم کمابیش درحال چرت زدن ،امتحان هم آسان بود و نمره دادن بهتر از آن ! ولی حالا دراین ترم حداقل به خاطر استرسی که داریم کمی درس می خوانیم و این گونه برای امتحان میان و آخر ترم دست کم یک دور از روی جزوه خوانده ایم !...

گاهی اوقات از استاد خجالت می کشم وقتی با هیجان درس می دهد و از تجربیاتش حرف می زند چرا ما بلد نیستیم درس بخوانیم ؟...حتی خیلی از شاگرد اول ها هم همان "دانش آموز "مانده اند .نه خلاقیتی ،نه اشتیاقی ،نه دانش جویی ای .چرا ؟...

ترم پیش تصمیم گرفتم که جزوه استاد را به کناری بنهم و خودم "دانشجو"شوم !سری به کتابخانه زدم و کتابی راکه مربوط به رشته دیگری بود ولی یکی از مباحثش همان چیزی بود که من می خواستم برداشتم و با چنان اشتیاقی تمام کتاب (حتی آن قسمتها که به من مربوط نبود )را خواندم که خودم هم باورم نمی شد .این حس که از بقیه بیشتر می دانم و خودم خوانده ام خیلی جالب بود ولی خب این تکرار نشد .چرا ؟...

خیلی هامان از اجبارمتنفریم و هرکاری را که "مجبور" به انجام دادنش باشیم،نمی توانیم خوب انجام دهیم و به همین دلیل سرخورده و بی حوصله می شویم پس باید محیط دانشگاهها و حتی مدارس را به سویی هدایت کنیم که "دانش جویان " تاحدی که نه سیخ بسوزد ونه کباب (!) اختیار داشته باشند چون همین "اختیار" است که اشتیاق و حتی عطش فهمیدن به وجود می آورد و تا حد زیادی تنبلی را از بین می برد.خود شما چند نفر را سراغ دارید که به شدت برای کنکور درس خوانده اند و با رتبه های خیلی خوب دانشگاه ،در همان رشته ای که برایش درس می خواندند،قبول شده اند ولی بعد از یکی دو سال فهمیده اند که این رشته دلخواهشان نبوده ؟!عجیب نیست ؟!شاید هم بهتر است بگوییم وحشتناک نیست؟ آیا اگر "دانش جویی"را از دبیرستان ها آغاز می کردیم (حداقل به طور کمرنگ) دیگر افرادی این گونه وجود داشتند؟تازه وضعیت رتبه های بالای کنکور که گاه فقط رشته ها را پشت سرهم می نویسند تا یکی را قبول شوند، بدون هیچ برنامه ریزی ای ،خیلی بدتر است خیلی هاشان همان ترم های اول تغییر رشته ویا حتی انصراف می دهند و خیلی ها هم "افتان و خیزان"می روند تا بالاخره مدرکشان را بگیرند و بعد که مدرک را قاب گرفتند(!) بروند به دنبال علاقه واقعی شان و متاسفانه این متناسب نبودن رشته تحصیلی با شغل چیزی است که به صورت حقیقتی عادی و نه چندان قابل بحث در کشورمان رواج یافته بدون این که کسی به این همه انرژی هدر رفته فکر کند ...

آیا بهتر نیست به جای این که آن "قیف"معروف را به شکل "استوانه" در بیاوریم ،دورانش دهیم ؟ تاهر کس به رشته ای  که واقعا دوست دارد،وارد شود و نتواند بهترین سالهای عمرش را صرف گرفتن مدرکی کند که عملا برایش کارایی ندارد ...و در آخر ،فقط یک آرزو .کاش به جایی برسیم که  "دانش آموزان"مان هم ، 16 آذر تبریک بشنوند !