وقتی ریحان از سفرهای یک‌روزه‌ی انجمن‌شان برایم تعریف کرد و گفت که این هفته هم برنامه‌ی تور«بی‌بی سیدان» را گذاشته‌اند، تصمیم گرفتم که باهاش بروم. من اصولاً عاشق سفرم. مخصوصاً سفرهای مستقل! مادر و پدر هم مخالفتی نکردند تا شبی که ساعت 4:50 صبحش برنامه‌ی حرکت داشتیم. پدر مخالف بود چون همسفری‌ها را نمی‌شناخت( اصولاً خودم هم نمی‌شناختمشان!!). صبح هم در تمام طول راه مخالفت شدیدش را ابراز کرد و من تمام سعی‌ام را کردم تا آرومش کنم و به‌ش اطمینان بدهم که اتفاقی نمی‌افتد! گفتم: مدام زنگ می‌زنم و خبر می‌دم که الان کجاییم!، گفت: نمی‌خوام خبر بدی!...وقتی در ایستگاه رسیدیم، ماشین دیگری را دیدیم و فهمیدیم که دختر آنها هم شرایطی شبیه به من دارد با این تفاوت که خودش همسفری‌هایش را می‌شناسد!... تمام طول راه به این فکر می‌کردم که حق کاملاً با پدره و اگر من جای او بودم، امکان نداشت این اجازه را به دخترم بدهم و یا حتی اگر برادر یا خواهرم به‌جای من بودند، تمام سعی‌ام را می‌کردم تا از این سفر منصرفشان کنم! اما... شب قبل، موضوع «بازهم زندگی» سفر بود و حرفهای «آقای بیژن» در آخر برنامه، حس خوبی به‌م داده‌بود به خودم گفتم: این یه نِشونَس! من این سفر را می‌روم. باید بروم... مینی‌بوس با تاخیر رسید. سوار شدم. راه که افتادیم پدر را از پنجره می‌دیدم که با پدر دختر مذکور(!) صحبت می‌کرد و می‌شد استرس و ناراحتی را کاملاً در چهره‌اش دید...

در مینی‌بوس کنار ریحان نشسته‌ام. ریحان رو می‌کنه به یکی از بچه‌ها که چند ردیف جلوتر نشسته:«مریم!... خبرنگار افتخاری نیویورک تایمز که به‌ش تو وبلاگت لینک دادی اینه‌ ها!!»(اشاره به من). سلام و احوالپرسی می‌کنم. سرد، لبخند می‌زنه. بعد برمی‌گرده به ریحان می‌گوید:« اون لینک را برداشتم!». جا می‌خورم!... به ریحان می‌گویم:« کاش اینو نگفته‌بودی... چرا این طوری کرد؟! ناراحت شده که به وبلاگش لینک ندادم؟!»...« گفت آره مریم هم تریپ حساسه!»... خلاصه در اولین فرصت از مریم عذرخواهی کردم و با هم دوست شدیم. مخصوصاً که او هم یک وبلاگنویس خبرنگار است و این دو نقطه‌ی مشترک، باعث شد که دوستش داشته‌باشم. اصولاً من همیشه از دوستی با وبلاگنویسان خبرنگار خیلی لذت می‌برم. چون واقعاً آدمهای جالبی هستند!... امید که وبلاگ در انتظار باران هم به زودی، مثل خود مریم، جذاب، به‌روز و فعال بشه...

بالاخره رسیدیم. 60 کیلومتر بالاتر از سمیرم. ساعت حدوداً 9:30 صبح روز جمعه. راه خاکی از وسط زمینهای کشاورزی و روی تپه و بعد یک شیب تند تا پایین جاده خاکی. چند اتوبوس و مینی‌بوس هم پارک کرده‌بودند. با ریحان قرار گذاشتیم که او ناهار و وسایل ضروری‌اش را در کیف من بگذارد و یک کیف ببریم و به نوبت حملش کنیم. بعداً فهمیدم این یک اشتباه بود. چون کیف واقعاً سنگین شد و بعد وقتی داشتم از روی یک سخره می‌پریدم، سنگینی‌اش باعث شد که با زانو زمین بخورم و همان اول کار، شلوارم پاره بشه!
به طرف ابشار حرکت کردیم. از رودخانه رد شدیم، از روی سخره‌ها گذشتیم، اولین بار که وارد آب شدیم، خیلی سرد بود ولی بعد عادت کردیم. آب گاهی تا کمرمان بود. گاه پایین‌تر و گاهی هم بالاتر، حتی! جاهایی سرعت آب شدید بود، سنگها، لیز و خب زمین خوردن وسط آب هم کیف دارد!... کفشها پر از سنگریزه و گل شدند! و بالاخره رسیدیم به آبشار... زیر آبشار عکس گرفتیم، آب‌بازی کردیم و وقتی همه‌مان کاملاً خیس شدیم، روی سخره‌ها نشستیم تا حداقل کمی خشک شویم و بعد برگردیم. نکته آموزشی در اینجا اینه که لباس رنگ روشن نپوشید، مقنعه سرتان کنید و لباس اضافی ببرید، چون خیس شدن در حالتی که لباسهای خنکِ رنگ روشن پوشیده‌اید، خیلی خوشگله!!( البته که این نکته مخصوص جامعه نسوان است و آقایان اصولاً "رها" هستند!!)

کمی بعد که از آبشار به اندازه‌ی کافی لذت بردیم، برگشتیم تا بین راه جایی را پیداکنیم برای ناهار و حمام آفتاب(البته که حمام آفتاب در دبی و اینجاها منظورمان نیست! شما چه‌قدر منحرفید، واقعاً که!!) یک محوطه باز که پر از شن بود، بهترین جایی بود که توانستیم، در برق آفتاب بنشینیم تا لباسهایمان خشک شوند، ناهار خوردیم، کمی باز‌ی‌هایی مثل گل‌یاپوچ و اینها، بحثهای اجتماعی-روشنفکری- جوانانه، مسابقه‌ی پرتاب سنگ روی آب و دیگر ساعت نزدیک 4 شده، باید برگردیم.

بیشتر کسانی که آمده‌بودند تا از این طبیعت زیبا لذت ببرند، جوانانی بودند که رها از همه‌ی محدودیتها، دوست داشتند یکروز را درکنار هم خوش‌بگذرانند. دو اتوبوس از بچه‌هایی که دانشجوهای دانشگاه فلان بودند. یک سری از پسران جوان (به مریم گفتم: کاریکاتورهای بزرگمهر حسین‌پور را دیدی؟! اینا نمونه‌های واقعی اون شخصیتهای جوات‌اند!). کنار ما دو خانواده نشسته‌بودند (دو خواهر که با خانواده‌هاشون اومده‌بودند پیک‌نیک) دو بچه داشتند، یک دختر حدود 10،13 ساله و یک پسر حدود 8،9 ساله. بچه‌ها تصمیم گرفتند از روی سخره‌ی بلندی که کنار ما بود، توی آب شیرجه بزنند در حالی که آب عمق چندانی نداشت.(فکر کنم ارتفاع سخره، حدود 2:30 متر و عمق آب حدود 1:60 متر بود!) همه‌ی ما به‌شان گفتیم این کار را نکنید خطر داره. داشتیم با تعجب می‌پرسیدیم «مامان این بچه کجاست؟» خانمی که کنارمان نشسته بود، گفت مامان بچه داره بسم‌الله می‌خونه! و شروع کرد به زمزمه کردن! بچه‌ها تا وقت رفتن، مدام از سخره پریدند و طوریشان نشد خداراشکر! بعد هم که آن دسته جواتها آمدند، این کار را به نحو "حماقت‌بارتری"(جان؟!) ادامه دادند ولی بازهم خدا رحم کرد و نخواست که ما ناراحتی روحی بگیریم!

یکی از بچه‌ها، قلاب ماهیگیری آورده‌بود. دوساعتی(!) طول کشید تا قلاب را آماده‌کرد. ژست گرفت و قلاب را پرتاب کرد و ناگهان... قلاب به جای این‌که در آب فرودبیاید، به شاخه‌ی درختی در طرف مخالف رودخانه، گیر کرد! در همین حین، یکی دیگر از بچه‌ها، با دست یک "کت‌فیش" از آب صید کرد. سریع یک ظرف آوردند، گربه ماهی بیچاره را در آن انداختند و همه مشغول تماشای این ماهی سیبیلو شدیم! با نمک بود. گرفتن گربه ماهی آن هم با دست خیلی کار مهمیست چون بدنش لزجه(این را خود ماهی‌گیرنده گفت. البته!)... ماهی‌گیر قلاب‌دار هم آمد، شاخه درختی که صید کرده‌بود را نشان داد و گفت: منم "گل‌فیش" گرفتم!!

بالاخره برگشتیم. راننده مینی‌بوس زودتر از ما برگشته‌بود و وقتی ما رسیدیم، فهمیدیم که آن سربالایی وحشتناک را باید پیاده‌برویم، از سربالایی که بالا آمدیم، بالاخره موبایلها آنتن دادند و ما توانستیم ملتی را از نگرانی نجات دهیم! بالای سربالایی، فهمیدیم که راه خاکی پیش‌رو را هم باید خودمان، پیاده طی کنیم و بالاخره به مینی‌بوس رسیدیم. اول دخترها سوار اتوبوس شدیم، پرده‌ها را کشیدیم و لباسهای خیسمان را عوض کردیم و بعد بالاخره راه افتادیم. در راه بحث رشته‌های دانشگاهی بود بعد این‌که این سفر به‌ما خوش گذشته یا نه و...

یکی از مهمترین خصوصیات این گروه، جمع خانوادگی-دوستانه آن است که یک فضای مثبت، سالم و صمیمی به وجود آورده و همین رمز موفقیتشان است. امید که این جو تا ابد تداوم یابد. این دوستی‌هاست که باعث می‌شود بتوانیم خیلی از جوهای مسخره‌ی اجتماعی را تحمل کنیم. سفرهای خانوادگی، همیشه کیف خودشان را دارند و در جای خودشان عزیز و دوست‌داشتنی‌اند اما یک جوان به  تجربه‌ی « زندگی کردن و تعامل داشتن با هم‌نسلانش» هم احتیاج دارد. امید که مسئولان و غیرمسئولانی که خود را مسئول می‌پندارند نیز روزی این چیزها را بفهمند...الهی آمین!

من به نسبت بقیه، زیادی ساکت و نجیب بودم در این سفر! نمی‌دانم شاید به خاطر این بود که همه‌همدیگر را می‌شناختند، به جز من! بچه‌ها از "خانومی" من صحبت می‌کردند! ریحان می‌گه:«برید توی جلسان نقد بی‌رحمانه‌ی پنجشنبه‌هاش ببینیدش!»، یکی دیگه لطف می‌کنه و لقب "یولی" به‌م می‌ده. به‌ش می‌گم:« خیلی نامردی، بانو چویی!!».... اما خودم هم نمی‌دانم گاهی چرا این‌قدر آرومم و مظلوم! یک جرقه می‌خواهم که خُب در این سفر، زده‌نشد. شاید هم به خاطر کم‌خوابی 24 ساعته، یا جرو بحث قبل از حرکت، یا غریبی(!)، نمی‌دانم... سفر خیلی خسته‌کننده نبود. یک تجربه‌ی جالب و به‌یادماندنی بود که دوست دارم "تکرار نشدنی" نباشه. بالاخره ساعت 8 رسیدیم اصفهان. بر اثر یک سوءتفاهم در تخمین مسیر، نیامدند دنبالم و من در اوج عصبانیت و از طرفی کمی ترس از برخورد دوستان امنیت اجتماعی یا کسان دیگر، سریع سوار تاکسی شدم و نیم دیگر مسیر را هم مجبور شدم، ده دقیقه منتظر تاکسی بایستم و بالاخره رسیدم خانه، یک دوش آب ولرم، کمی یانگوم و چه لذتی دارد خواب بعد از یکروز پرمشغله!

----> گزارش تصویری این تور یکروزه را در فتوبلاگم ببینید.