خبرنگار افتخاری نیویورک تایمز

پرچم‌های سرخ برای یک عید سبز!

nafisehinstanford — Sun, 06 Dec 2009 12:00:18 GMT

طنزهای روزگار زیادند این روزها!... یک عید مهم شیعه فرارسیده. از قدیم این روز، عید غدیر، عید سیدها بوده؛ یک عید سبز... شهر هم آذین‌بندی می‌شد با چراغ‌ها، پرچم‌ها و... اما امسال رنگ این آذین‌ها کمی فرق کرده. پرچم‌های قرمز پاره پاره و پرچم ایران دو عنصر مهم آذین‌بندی شده‌اند برای یک روز که از قدیم سبز بود، سبز!

داستان چیست؟... سبزهای سیاسی خیلی قدرتمند شده‌اند؟! غیرسبزهای سیاسی خیلی ترسو شده‌اند؟! مفهوم رنگ‌ها این‌قدر به سرعت تغییر می‌کنند؟! سیاست ما از دیانت ما قدرتمندتر است؟! یا...

ویدئویی درباره‌ی آنچه بر زاینده رود رفت...

nafisehinstanford — Tue, 01 Dec 2009 06:32:18 GMT

The story of a city, a river from nafise on Vimeo.

پ.ن: این اولین ویدئوی این وبلاگ است. می‌دانم که کمی اشکالات دارد ولی فقط به عنوان یک جور آغاز، گذاشتمش وگرنه دو گزارش سانداسلاید و ویدئویی ساخته‌ام، بیا و ببین!:دی

برای زاینده رودی که زنده بودنش هم در هاله‌ای از ابهام است!

nafisehinstanford — Sun, 15 Nov 2009 17:20:18 GMT

زنده رود برای اصفهان، چیزی فراتر از یک رود برای یک شهر است. زاینده رود برای اصفهان یک موجود زنده‌ی دوست داشتنی است که حال و هوایش رابطه‌ی مستقیمی با حال و هوای مردم شهر دارد. مدت‌ها بود می‌خواستم درباره‌ی این رود بنویسم و حالا این چند اپیزود...

کاش زاینده رود از پایتخت می‌گذشت!
اگر اصفهان پایتخت بود. اگر زاینده رود از وسط تهران می‌گذشت، آن وقت می‌توانستید مطمئن باشید که هیچ وقت این سکوت مسخره در برابر مرگ سیاسی این رود، قلب شهر، اتفاق نمی‌افتاد. آن وقت می‌توانستید مطمئن باشید درست موقعی که مردم به وجد آمده‌اند از شنیدن صدای آب، از بیدار شدن دوست‌داشتنی‌ترین موجود زنده‌ی شهر، یک مستند کذایی به نام «زاینده رود» اما در ذم مردم اصفهان، در ذم شایعه پردازی، از یک شبکه‌ی پربیننده‌ی ملی پخش نمی‌کردند. می‌توانستید مطمئن باشید که «زاینده رود» را که قرار بود زاینده باشد اما زنده بودنش را هم برنمی‌تابند، این گونه به راحتی و در سکوت نابود نمی‌کردند...
لینک‌های مرتبط: آب زاینده رود کجا می‌رود؟(خبرآنلاین); زاینده رود خشک و اصفهان تشنه(خبرآنلاین)

زنده رود و آب و اشک‌ها
شلوغ بود. خیلی شلوغ... مردم آمده بودند وسط رود. قبل از سی و سه پل. جمع شده‌بودند. مرد و زن، کودک و پیر و جوان... من دیدم اشک‌هایشان را. هر چند آن‌ها که باید، این اشک‌ها را، این اشک‌هایمان را، نمی‌فهمند. عکس می‌گرفتند... دف می‌زدند... می‌خواندند... شاد بودند بعد از ماه‌ها... مردم ناباورانه، آمده‌بودند وسط رود، آب که آرام آرام جلو می‌آمد، مردم آرام آرام عقب می‌رفتند. چند قدم مانده بود هنوز به سی و سه پل که آمدیم نشستیم روی پله‌های پل، منتظر موقعی که آب می‌رسد به پایه‌هایش... من، ما، آن دوشنبه‌ی دوست‌داشتنی را فراموش نمی‌کنیم. مگر می‌شود آن همه شور و شوق را فراموش کرد؟! آن صدای دوست داشتنی را؟!
لینک‌های مرتبط: جاری شدن آب در زاینده رود، مردم را به وجد آورد(خبرآنلاین); زاینده رود تنها 24 روز زنده می‌ماند(تابناک)

روح شهر
همین جمعه‌ای که گذشت، گروه سه نفره‌ی اسکیت-دوچرخه‌سواری ما، شور زندگی را در شهر دید. انگار همه‌ی مردم شهر آمده بودند عصر جمعه را با زنده رود بگذرانند. یادم نمی‌آید آخرین بار کی این همه جمعیت توی پارک‌ها، کنار پل خواجو و سی‌و سه پل دیده بودم. آب که آمد، شهر جان تازه‌ای گرفت. دیگر مجبور نیستیم، وقتی از روی پل‌ها می‌گذریم چشم‌مان را به جلو بدوزیم، مبادا دیدن جسد روح شهر، افسرده‌ترمان کند... مردم آمده بودند پیک نیک. کنار سی و سه پل، کنار پل خواجو پر از مردمی بود که ایستاده بودند به تماشای حرکت‌های نمایشی دوچرخه سواران... نشسته بودند زل زده بودند به آب... عکس می‌گرفتند...

کاش می‌فهمیدند زنده رود یک موجود زنده است!
اول از پاهایش شروع کردند... از کمر به پایین فلج شد. (مرحوم تالاب گاوخونی را دیده‌اید؟ از کشاورزی شرق اصفهان خبری دارید؟) بعد رسیدند به قلب... می‌خواهند از گردن به پایین فلجش کنند... زاینده‌رود را نه یک موجود زنده‌ که یک ابزار در دست و برای مقاصد پوچ جزیی سیاسی خودشان می‌دانند. گیرم از گردن به پایین فلج باشد!...
لینک‌های مرتبط: شکایت شهردار اصفهان از متجاوزان حق آبه شهر اصفهان; اشتباه نشود. بحران زاینده‌رود فقط بی‌آبی نیست

شبه مستند زاینده رود!
شش ماه اصفهان، بدون زنده رود بود. رسانه‌ی ملی(میلی) هیچ وقعی بر این واقعه‌ی مهم یک شهر، یک کشور یا حتی یک جهان، ننهاد. بعد درست 5 روز بعد از جاری شدن زندگی در شهر، «مستند زنده رود» را از شبکه سوم‌اش پخش کرد. زاینده رود خشک را نشان داد و حرف‌ها و دلتنگی‌های مردم شهر را. بعد شروع کرد به صحبت از شایعه‌ها... گفت که مردم عقیده دارند خشکی زاینده رود به خاطر انتقال آب به کرمان و رفسنجان است. به این نتیجه رسید که مردم شایعه پردازی می‌کنند و بعد صحبت‌های مردم کرمان و رفسنجان را که انتقال آب را منتفی می‌دانستند، نشان داد و با صحبت‌های زیبای یک روانشناس که برای مردم توضیح می‌داد شایعه سازی چیز خیلی بدی است، علل خشکی زاینده رود را به خشکسالی محدود کرد و مردم را محکوم! البته من معتقدم که این مستند با سانسورهای شدید مواجه شده است. چرا که عکس‌هایی از همایش بحران زاینده رود و طومار امضا کردن مردم نشان داده شد. یک جا هم یک نفر در مورد اختلاف چهارمحال و بختیاری با اصفهان صحبت کرد. در انتهای تیتراژ هم از حاج رسولیها، نماینده شورای شهر، تشکر شده بود در حالی که هیچ جای فیلم مصاحبه‌ای از او پخش نشد!
خلاصه این که مطمئنم سازنده‌ی مستند زاینده رود، فیلم مستند «اونشب که بارون اومد» را دیده است اما خروجی کارش الگوبرداری ناشیانه و یک جانبه‌نگرانه‌ای بوده که نتیجه‌ای جز دلخوری و پنهان کردن حقایق (درست عکس هدف مفهوم مستند!) نداشته است.
لینک‌های مرتبط: شهردار اصفهان: فیلم مستند زاینده رود در شان اصفهان نبود(پرتال اصفهان) ; مستند زاينده‌رود از پرداختن به مسائل اصلي كه سبب خشكي زاينده‌رود شد غافل بود (ایمنا)

آفتاب پرست می‌شوم/مدیریت فرهنگی می‌گیرم!

nafisehinstanford — Tue, 03 Nov 2009 16:43:18 GMT

دخترک ساده است. روراست است. یکرنگ است. و با کسانی که فکر می‌کند، ظرفیتش را دارند، راحت. همین خصوصیاتش هم دلیل خیلی از شکست‌هایش بوده. دخترک دارد سعی می‌کند که یکرنگ و روراست و صادق نباشد. دخترک دارد سعی می‌کند که در محیط‌های متفاوت رنگ عوض کند. دخترک دارد تجربه می‌کند. دارد یاد می‌گیرد که به فراخور محیط، در پوششش اغراق کند و در صحبت کردن و ابراز عقیده‌اش و در رفتار و لحن صحبتش. دخترک خسته است از این فضاها و آدم‌ها اما باید تحمل کند کمی دیگر... فقط کمی شاید!

قرار فرازی‌ها در هشتِ هشتِ هشتاد و هشت

nafisehinstanford — Sat, 31 Oct 2009 16:23:18 GMT

پنج سال پیش بود که دخترک یک فکر بانمک به سرش زد، یک متن بامزه نوشت و به تعداد بچه‌های کلاسشان روی کارت‌های کوچک صورتی چاپ کرد. فردای آن روز بعد از کلاس گسسته بود انگار که پشت کارت‌ها را امضا کرد و داد به هم‌شاگردی‌هایش که آن روزها به هیچ چیزی جز کنکور فکر نمی‌کردند؛ درست برعکس دخترک که به همه چیز جز کنکور فکر می‌کرد لعنتی!
و حالا دیروز هشت صبحِ هشتِ هشتِ هشتاد و هشت ،پنج سال از آن روز گذشت و دخترک رفت سر قرار، جلوی «عمارت باشکوه عالی قاپو» . دخترک به خودش افتخار می‌کرد برای گذاشتن چنین قراری هر چند همه نیامدند. بعضی‌ها اس‌ام‌اس دادند. بعضی‌ها زنگ زدند. بعضی‌ها در فیسبوک پیغام دادند و بعضی‌ها هم...

رظم‌عایش غدرط و اغطدار

nafisehinstanford — Wed, 28 Oct 2009 08:47:01 GMT

می‌شود ساده‌دلانه معتقد بود که این «رزمایش غدرت و اغتدار» که درست رو به روی آن دانشگاه در حال انجام است، هیچ ربطی به این که قبلاً در آن دانشگاه نه چندان بزرگ، میتینگ انتخاباتی سبز به صورت گسترده‌ای برگزار شده و حالا هم سیزده آبان نزدیک است، ندارد. به هیچ وجه من الوجوهی! و چه زیباست که این همه دزد و پلیس بازی لازم است برای ترساندن «یک سری بچه دانشگاهی سوسول» که «اگر خدای ناکرده روزی دشمنان به مملکت حمله کنند، عمراً جنم جبهه و جنگ رفتن را داشته باشند».

چند تلنگر ساده در کلاس درس

nafisehinstanford — Thu, 15 Oct 2009 06:23:02 GMT

کلاس‌های این استاد را تقریباً دوست دارم چون در میان حرف‌های خیلی خسته‌کننده و تکراری‌اش، همیشه می‌توانی چند تلنگر جالب که روح را هوشیار می‌کند، پیدا کنی.
استاد گفت:« شیطان به خدا گفت: تو مرا اغوا کردی. اما انسان گفت: من فریب خوردم. این است فرق انسان و شیطان. حواستان باشد کی افکار شیطانی دارید و کی انسانی فکر می‌کنید.»
فکر کردم چه قدر گاهی شیطانی فکر کرده‌ام...
استاد گفت:«پیش‌بینی مُرد. دیگر دوره‌ی پیش‌بینی و دعای باران خواندن گذشته. در قرن بیست و یکم باید پیش‌سازی کنیم. باید ابرها را بارور کنیم.»
فکر کردم از کجا باید شروع کنم... اوهوم! خیلی کارها باید انجام بدهم...

یک سفرنامه‌ی جشنواره‌ای!

nafisehinstanford — Fri, 09 Oct 2009 08:33:18 GMT

درست مثل یک سفر جذاب و پرماجرا بود. پر از تجربه‌های دوست‌داشتنی، ناب، قشنگ و هم البته چند تایی تجربه‌ی دوست نداشتنی، مسخره و اعصاب خوردکن.

درست مثل یک سفر یک هفته‌ای، فرصت آشنایی با آدم‌ها، فضاها، تجربه‌ها و حس‌های متفاوت را برایم فراهم کرد و باز هم مثل همیشه، دیشب که تمام شد، هم نفس راحت کشیدم و هم خیلی زود دلم برایش تنگ شد؛ برای روزهای پر از جنب و جوش جشنواره، برای بعضی دوستانم و بعضی آدم‌های جشنواره (مثلاً عمو مصطفی و برخی دوستانش دیگه!)، برای تئاتر کودک دیدن و خندیدن و کودکی کردن، برای میز کارم که ویوی جذابی داشت، برای صدای آب که تمام مدت در دفتر می‌آمد و هزاران چیز دیگر. حتی برای کشمکش‌هایی که هر روز با آدم‌های مختلف داشتیم و مجبور بودیم مدام حواس‌مان به نگاه‌های ناجوانمرانه، بخل‌ورزانه و مچ‌گیرانه‌شان باشد و سعی کنیم در مواقع حساس، برجک‌شان را بزنیم. زیاد نبودند، اما بودند!

دیشب حس آمدن از یک سفر چند روزه را داشتم. یک جور حس غریبه بودن با خانه و اتاقم و شهر. یکی از مهم‌ترین خصلت‌های کارهای جشنواره‌ای هم همین است. این که آدم را در یک فضای خاص ایزوله می‌کند و بعد از تمام شدنش، یک جور حس گمشدگی به آدم دست می‌دهد! اما من به هر حال این حس را دوست دارم.

برای آن‌ها که در جریان نیستند، بگویم که دارم از 16امین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان اصفهان حرف می‌زنم. ما کبوترهای نامه‌برش بودیم. یک تیم سه نفره که دلی کار کردیم؛ برای خودمان. به دید یک تجربه نگاهش کردیم برای آینده‌ای که ساده‌دلانه به روشن بودنش امیدواریم:)

از پشت صحنه‌ی یک جشنواره!

nafisehinstanford — Sun, 04 Oct 2009 05:20:18 GMT

جشن‌واره‌ی تئاتر کودک و نو‌جوان از دیشب رسماً شروع شد با یک مراسم افتتاحیه‌ی نه چندان جون‌دار البته. از امروز تا چهارشنبه هم نمایش‌ها در سه بخش مسابقه ایران و بین‌الملل و جنبی برای تماشاگران نمایش داده می‌شوند و پنجشنبه، اختتامیه است.

سومین سالی‌ست که از نزدیک در حال و هوای این جشنواره‌ام، و البته امسال، نزدیک‌تر! البته اصلاً انتظار نداشته باشید که مثل پارسال یا سال قبل، پست‌های روزنوشت و این‌ها بنویسم.(+) فوقش فقط میروبلاگ‌هایم را گاه‌گاهی با این عنوان، آپ می‌کنم. به دلاایل مختلف که فقط یکی‌ش این است که دیگر آن شور و شوق و شر و شور آن سال‌ها را ندارم. تازه، همه‌ی چیزهایی که آن موقع نوشتم را هم تکذیب می‌کنم;)

کار در جشن‌واره‌ی امسال برایم یک تجربه‌ی کاملاً متفاوت است من هم که عاشق همین تجربه‌های متفاوت و آشنایی با آدم‌ها و فضاهای مختلفم. امیدوارم تا آخر «تجربه‌ی خوبی» باشد و به تراژدی چیزی ختم نشود!

منتظر عکس‌هایم باشید. شاید یک گزارش تصویری کوچک حتی!

خانم خبرنگار، اسم‌تان را نمی‌زنیم چون حق‌التحریر می‌دهیم!

nafisehinstanford — Tue, 22 Sep 2009 09:21:18 GMT

دخترک رو کرد به مرد. گفت:«ببخشید آقای [...] تقریباً از یک ماه پیش امر فرمودین که مطالب بدون اسم کار بشن. می‌خواستم ببینم دلیلش چی بوده؟»

مرد مستقیم به چشمهای دخترک نگاه کرد. گفت:«بله. چون شده بود اسم‌نامه به جای روزنامه. هر کس از در می‌اومد تو، می‌گفت اسم منم بزنین. اسم پسرخاله‌مو بزنین...»

دخترک با تعجب گفت:« اما همون موقع هم اگر آمار می‌گرفتیم تعداد مطالب اسم‌دار خیلی کمتر از مطالب بی‌اسم بود. مثلاً صفحه‌ی ما حداکثر فقط 2 تا اسم می‌خورد؛ ستون من و گزارش اصلی صفحه. صفحه‌ی آخر، حداکثر یک اسم. در کل فقط بعضی از گزارش‌ها و مصاحبه‌ها اسم می‌خورند...»

مرد گفت:« حالا شما اصرار دارید که حتماً اسمتون باشه؟!»

دخترک لبخند زد و گفت:« خب من بیشتر به خاطر این که وقتی بخواهم برای جایی نمونه کار بفرستم، درگیر پروسه‌ی طولانی تایید نشم می‌خواهم اسمم باشه. البته دلیل دیگرش هم اینه که خب متاسفانه تعدادی مطالب کپی-پیستی در روزنامه هست که اونا معمولاً بدون اسم کار میشن و من دوست ندارم فکر کنن مطلبم کپی-پیستیه.»

مرد گفت:«مگه برای چند جا شما می‌خواین مطلب بفرستید؟» و خندید. بعد ادامه داد:« اصلاً خیلی بهتره که مطالب بدون اسم باشن. اگه اسم داشته باشن، ممکنه برای نویسنده مشکل پیش بیاد. اما وقتی اسم نباشه، اگه کسی اومد گفت اینو کی نوشته می‌شه یه طوری سر و ته قضیه را هم آورد. میشه گفت نویسنده رفته مسافرت، نیست...»

دخترک گفت:« خب شما خودتان سالهاست که خبرنگارین. به نظرتون وقتی اسم نویسنده‌ها بالای مطلبشون باشه، احساس مسئولیت بیشتری نمی‌کنند؟ بهتر نمی‌نویسند؟»

مرد گفت:« من خودم سال‌هاست دارم کار می‌کنم. هیچ وقت هم هیچ‌جا اسمم را نزدم. اصلاً خوشم نمی‌اومد اسم بزنم...» بعد ادامه داد که:«اما حالا تو همین هفته داریم یه برنامه‌ای براش می‌ریزیم که اونایی که به‌شون پول می‌دیم، اسمشون را نزنیم. اونایی که به‌شون پول نمی‌دیم، مطلبشونو اسم بزنیم و اونایی هم که می‌خوان مطالبشون با اسم کار بشه، قسمتی از حق‌التحریرشون کم بشه.»

دخترک نمی‌خواست بحث کند. هم می‌دانست بی‌فایده است و هم نمی‌خواست ستون کوچک دوست‌داشتنی‌اش فنا شود.

دخترک دوست داشت به مرد بگوید فرقش با او این است که عاشقانه کار می‌کند. روزنامه‌نگاری و نوشتن برایش فقط کار نیست. خودِ خودِ زندگیست.

دخترک دوست داشت بگوید. نمی‌فهمد این «بخل» بیش از اندازه را. نمی‌فهمد که چرا برخی نشریات خودشان، به چهره شدن نویسنده‌شان کمک می‌کنند و برخی می‌ترسند که چیزی به نویسنده‌شان برسد.

دخترک دوست داشت بگوید که خبرنویسی و کار برای برخی خبرگزاری‌ها را فقط به خاطر این که از مطالب بی‌نام و نشان خوشش نمی‌آید، قبول نکرده. دوست داشت بگوید عادت دارد همیشه خواندن هر نوشته را از نام نویسنده‌اش آغاز کند، گاهی برخی نوشته‌ها را فقط به خاطر نویسنده‌شان می‌خواند و رغبتی به خواندن نوشته‌های بی‌نام و نشان ندارد. دوست داشت بگوید که کار کردن در این روزنامه، با آن امکانات کم و حق‌التحریر ناچیز را به خاطر این هنوز ادامه می‌دهد که ستون نویسی در روزنامه را به اندازه‌ی وبلاگ‌نویسی، به اندازه‌ی عکاسی، عاشقانه دوست دارد...